Hydrolaty roślinne: instrukcja stosowania krok po kroku

To nie zawsze oznacza, że kosmetyk jest zły. Czasem problemem jest po prostu zbyt częste mycie, zbyt ciepła woda albo niedopasowanie produktu do kondycji skóry.

W tym miejscu wiele osób sięga po tonik, inne po zwykłą wodę, a jeszcze inne po hydrolat roślinny. Ten ostatni może być dobrym elementem pielęgnacji, ale nie dlatego, że każda butelka z napisem „woda kwiatowa” automatycznie ma wyjątkowe właściwości. Liczy się sposób otrzymywania, skład, opakowanie, świeżość produktu i to, jak skóra na niego reaguje.

Hydrolat roślinny jest wodą powstałą podczas destylacji materiału roślinnego z parą wodną. Zawiera rozpuszczalne w wodzie składniki rośliny oraz niewielką ilość substancji lotnych. W codziennej rutynie może zastąpić tonik, posłużyć do zwilżania skóry przed serum albo stać się płynną bazą domowej maseczki z glinki. Nie jest jednak uniwersalnym lekarstwem na suchość, trądzik czy rumień. Dobór ma znaczenie.

Czym są hydrolaty i jak powstają w procesie destylacji

Hydrolat, określany również jako woda destylowana z konkretnej rośliny, powstaje w procesie destylacji z parą wodną. Do aparatury trafiają kwiaty, liście, ziele, drewno, skórki albo inne części rośliny. Para przechodzi przez surowiec i przenosi jego lotne składniki do chłodnicy, gdzie zostaje skroplona.

W takim destylacie znajdują się dwie frakcje. Jedna jest bogata w olejek eteryczny i może zostać od niego oddzielona. Druga pozostaje fazą wodną. To właśnie ona jest hydrolatem. W zależności od rośliny, czasu destylacji i sposobu produkcji może zawierać różne ilości związków aromatycznych oraz innych składników rozpuszczalnych w wodzie.

Nie ma jednego, identycznego hydrolatu z każdej rośliny. Woda różana, lawendowa, rumiankowa czy z oczaru mogą różnić się zapachem, odczynem, trwałością i tolerancją skóry. To ważniejsze niż sama nazwa na etykiecie. Hydrolat z róży może być przyjemny dla skóry suchej i reaktywnej, ale u części osób zapachowe składniki roślinne będą powodować dyskomfort. Z kolei woda z oczaru, kojarzona z pielęgnacją skóry tłustej, może okazać się zbyt ściągająca dla skóry odwodnionej.

Warto też odróżnić hydrolat od mieszaniny wody i olejku eterycznego. Olejek eteryczny jest skoncentrowanym surowcem, który nie rozpuszcza się w wodzie bez odpowiedniego nośnika. Samo dolanie kilku kropli olejku do wody nie tworzy stabilnego hydrolatu. Taka mieszanina może mieć nierównomierne stężenie, a nierozpuszczone krople olejku mogą podrażniać skórę.

Hydrolat nie jest po prostu wodą z zapachem. O jego charakterze decyduje proces destylacji, użyty surowiec i to, co rzeczywiście znajduje się w butelce.

W opisach hydrolatów często pojawia się informacja, że produkt zawiera około dziewięćdziesięciu kilku procent wody. To naturalne: faza wodna jest podstawą kosmetyku, a składniki roślinne występują w niej w niewielkim stężeniu. Nie należy jednak wyciągać z tego wniosku, że każdy hydrolat działa tak samo. Mała ilość składników aktywnych nie oznacza braku znaczenia, ale też nie uzasadnia obietnic porównywalnych z działaniem silnie skoncentrowanego serum.

Co właściwie znajduje się w hydrolacie

Właściwości hydrolatów roślinnych zależą od konkretnej rośliny i procesu produkcji. W fazie wodnej mogą pozostać między innymi:

• rozpuszczalne w wodzie związki aromatyczne,
• niektóre kwasy organiczne,
• niewielkie ilości związków fenolowych,
• substancje o działaniu kojącym, ściągającym albo odświeżającym,
• śladowe ilości olejku eterycznego.

Nie każdy składnik obecny w roślinie przechodzi do hydrolatu. Destylacja nie jest metodą wyciągania całego spektrum substancji z surowca. Dlatego hydrolat nie jest odpowiednikiem maceratu olejowego, naparu ani ekstraktu wodnego. Każdy z tych surowców powstaje inaczej i ma inny profil składników.

Rola hydrolatów w przywracaniu naturalnego pH skóry

Naturalny odczyn skóry jest lekko kwaśny, choć jego dokładna wartość może zmieniać się zależnie od miejsca na ciele, wieku, poziomu nawilżenia, temperatury i aktualnej pielęgnacji. Na powierzchni skóry działa tak zwany płaszcz hydrolipidowy, czyli mieszanina między innymi wody, lipidów i składników pochodzących z potu. Jego stan wpływa na komfort, ogranicza nadmierną utratę wody i pomaga utrzymać prawidłowe funkcjonowanie bariery naskórkowej.

Mycie może chwilowo zmieniać ten układ. Największe znaczenie ma tu nie tylko pH produktu, lecz także rodzaj substancji myjących, czas kontaktu z preparatem, temperatura wody i częstotliwość oczyszczania. Mydło o zasadowym odczynie może działać inaczej niż łagodna emulsja do mycia. Nie można więc sprowadzać całego problemu do prostego hasła: kosmetyk ma wysokie pH, hydrolat je naprawi.

Hydrolat może być przyjemnym, lekko kwaśnym etapem po myciu, ale jego działanie zależy od konkretnego produktu. Nie każda woda roślinna ma odczyn odpowiadający naturalnemu pH skóry. Informację o pH warto traktować jako cechę danego preparatu, a nie uniwersalną właściwość całej kategorii. Jeśli producent podaje wartość, można ją uwzględnić przy wyborze, zwłaszcza gdy skóra źle reaguje na kosmetyki o wyraźnie kwaśnym albo zasadowym odczynie.

Hydrolat nie musi też „przywracać” pH w sensie terapeutycznym. Skóra ma własne mechanizmy regulacyjne i w wielu przypadkach po myciu stopniowo wraca do swojego równowagi. Spryskanie twarzy hydrolatem może poprawić odczuwalny komfort, ograniczyć wrażenie suchości i przygotować skórę do kolejnego produktu, ale nie zastępuje łagodnego oczyszczania ani kremu wspierającego barierę.

Kiedy hydrolat rzeczywiście poprawia komfort

Najczęściej sprawdza się wtedy, gdy po myciu skóra jest lekko napięta, ale nie piecze i nie reaguje zaczerwienieniem. Delikatna mgiełka może zmniejszyć uczucie suchości, szczególnie jeśli zaraz po niej zostanie nałożone serum lub krem. Sama woda — także roślinna — szybko odparowuje. Jeżeli pozostawimy ją na twarzy bez żadnej warstwy zabezpieczającej, efekt nawilżenia może być krótkotrwały.

W przypadku skóry bardzo suchej albo z uszkodzoną barierą hydrolat nie powinien być obowiązkowym etapem. Jeśli po jego zastosowaniu pojawia się szczypanie, rozgrzanie lub nasila się rumień, lepiej go odstawić. Składniki pochodzenia roślinnego nie są automatycznie łagodne. Naturalny zapach oznacza obecność substancji zapachowych, a te mogą być problematyczne dla skóry reaktywnej.

Hydrolat zamiast toniku: techniki aplikacji w codziennej rutynie

Hydrolat roślinny można włączyć do pielęgnacji rano i wieczorem, zwykle po oczyszczeniu skóry. Nie trzeba jednak stosować go przy każdym myciu. To kosmetyk pomocniczy, nie rytuał, który musi być odhaczony niezależnie od potrzeb.

Najpierw należy umyć twarz produktem dopasowanym do skóry. Jeśli używana jest woda, powinna być letnia, nie bardzo gorąca. Po spłukaniu można delikatnie osuszyć twarz ręcznikiem, pozostawiając ją lekko wilgotną, albo przejść od razu do aplikacji hydrolatu.

Jak stosować hydrolat do twarzy krok po kroku

1. Umyj ręce i oczyść twarz. Hydrolat nie służy do zmywania makijażu ani zastępowania dokładnego demakijażu. Na skórze powinien pojawić się po usunięciu kosmetyków kolorowych, sebum i zanieczyszczeń.

2. Nałóż niewielką ilość produktu. Możesz rozpylić go bezpośrednio na twarz, nanieść na dłonie albo użyć płatka kosmetycznego. Nie ma potrzeby moczyć skóry do całkowitego ociekania.

3. Omijaj oczy i błony śluzowe. Nawet łagodny hydrolat może szczypać, jeśli dostanie się do oka. Przy aplikacji mgiełką warto zamknąć oczy i nie kierować atomizera z bliskiej odległości.

4. Nałóż kolejną warstwę pielęgnacji, gdy skóra jest jeszcze lekko wilgotna. Serum z humektantami, emulsja albo krem pomogą ograniczyć szybkie odparowanie wody.

5. Obserwuj reakcję skóry. Zaczerwienienie, pieczenie, swędzenie lub utrzymujące się napięcie nie są sygnałem, że kosmetyk intensywnie działa. To powód, by zmniejszyć częstotliwość stosowania albo wybrać inny produkt.

Mgiełka, dłonie czy płatek?

Aplikacja z atomizera jest najwygodniejsza. Daje cienką warstwę i ogranicza kontakt dłoni ze skórą. Atomizer powinien być sprawny, a jego końcówka czysta. Jeśli rozpyla zbyt dużą kroplę albo pluje nierównomiernie, produkt będzie mniej komfortowy w użyciu.

Nakładanie dłońmi dobrze sprawdza się przy skórze suchej i wrażliwej. Wystarczy wylać niewielką ilość hydrolatu na czyste dłonie, rozprowadzić go bez pocierania i delikatnie docisnąć do twarzy. Nie trzeba intensywnie wklepywać kosmetyku. Silne klepanie nie zwiększa jego skuteczności, a może dodatkowo drażnić skórę.

Płatek kosmetyczny bywa przydatny, gdy ktoś lubi kontrolować ilość produktu albo chce zebrać pozostałości kosmetyku po oczyszczaniu. Nie powinien jednak służyć do szorowania twarzy. Wielokrotne przesuwanie płatka po policzkach czy skrzydełkach nosa może zwiększyć podrażnienie, szczególnie przy cerze naczynkowej i z aktywnymi zmianami zapalnymi.

Czy hydrolat można stosować w ciągu dnia?

Tak, jeśli skóra dobrze go toleruje i produkt jest przeznaczony do takiego zastosowania. Mgiełka może odświeżyć twarz w ogrzewanym albo klimatyzowanym pomieszczeniu, ale nie zastąpi kremu ochronnego ani ochrony przeciwsłonecznej. Przy makijażu trzeba liczyć się z tym, że większa ilość wody może naruszyć podkład. W takiej sytuacji lepiej rozpylić produkt z większej odległości albo zastosować go przed makijażem.

Nie warto też bez końca dokładać kolejnych warstw hydrolatu, jeśli twarz zaczyna się kleić, piec lub szybko się przesusza. Czasem problemem nie jest brak kolejnej mgiełki, tylko zbyt mocne oczyszczanie albo brak kosmetyku, który zatrzyma wodę w naskórku.

Wzbogacanie domowych maseczek glinkowych za pomocą wód kwiatowych

Hydrolat może zastąpić wodę przy przygotowywaniu maseczki z glinki. To prosty sposób na połączenie dwóch produktów, ale nie należy traktować go jako automatycznego wzmacniacza działania. Glinka nadal pozostaje głównym składnikiem mieszanki, a hydrolat dostarcza fazy wodnej i własnego, łagodnego profilu roślinnego.

Do suchej glinki dodajemy płyn stopniowo, aż powstanie gładka pasta. Najlepiej kierować się proporcjami podanymi przez producenta, ponieważ różne glinki chłoną różną ilość wody. Zielona, biała, różowa czy czerwona mogą zachowywać się odmiennie. Maseczka powinna być łatwa do rozprowadzenia, ale nie całkiem płynna.

Wybór hydrolatu można dopasować do komfortu skóry:

• do glinki białej i skóry suchej często wybiera się łagodny hydrolat o mniej ściągającym charakterze;
• przy skórze mieszanej można rozważyć wodę lawendową albo z oczaru, o ile nie powoduje napięcia;
• przy skórze reaktywnej lepiej zacząć od prostego produktu bez dodatkowego zapachu i wykonać próbę na małym obszarze;
• do skóry dojrzałej i odwodnionej można wykorzystać hydrolat, po którym nie pojawia się uczucie ściągnięcia.

Nie trzeba nakładać glinki grubą warstwą ani czekać, aż całkowicie stwardnieje. Wysychanie maseczki może zwiększać uczucie suchości i napięcia, zwłaszcza gdy preparat pozostaje na twarzy zbyt długo. Nie oznacza to, że glinka „wyciąga wilgoć z głębokich warstw skóry”. Taki opis jest efektowny, ale upraszcza mechanizm. Po prostu wyschnięta warstwa staje się mniej komfortowa, ogranicza elastyczność powierzchni skóry i może nasilać odczuwanie ściągnięcia.

Jeśli maseczka zaczyna zasychać, można delikatnie zwilżyć ją hydrolatem albo letnią wodą. Nie należy jednak doprowadzać do pękania i odrywania suchej warstwy. Zmywanie powinno przebiegać spokojnie, bez skrobania. Po usunięciu glinki skóra potrzebuje produktu nawilżającego lub kremu, a nie kolejnej intensywnej maseczki oczyszczającej.

Hydrolat a dodatki do glinki

Do mieszanki można dodać odrobinę żelu aloesowego, jogurtu kosmetycznego lub produktu wskazanego przez producenta, ale każda kolejna substancja zmienia konsystencję i trwałość maseczki. Domową mieszankę najlepiej przygotować bezpośrednio przed użyciem. Nie przechowujemy jej w łazience na następny dzień, nawet jeśli wygląda i pachnie bez zmian.

Warto zachować umiar także przy łączeniu kilku hydrolatów. Mieszanie wody różanej, lawendowej, rumiankowej i oczarowej nie tworzy automatycznie bardziej zaawansowanej pielęgnacji. Więcej składników oznacza również więcej potencjalnych czynników drażniących. Jeden dobrze tolerowany hydrolat jest rozsądniejszym punktem wyjścia niż domowa kompozycja z wielu butelek.

Bezpieczeństwo stosowania: różnica między hydrolatem a wodą z olejkami

Najważniejsza różnica między hydrolatem a wodą z olejkiem eterycznym dotyczy sposobu powstania i stabilności. Hydrolat jest gotowym surowcem wodnym otrzymanym w destylacji. Woda z olejkiem jest natomiast mieszaniną, w której olejek może nie być prawidłowo rozproszony. Bez odpowiedniego solubilizatora poszczególne krople pozostają skoncentrowane na powierzchni i mogą podrażniać skórę.

Nie należy przygotowywać domowej mgiełki do twarzy przez dodanie olejku eterycznego do wody mineralnej, przegotowanej czy hydrolatu. Samo wstrząśnięcie butelką nie rozwiązuje problemu. Taka receptura może być nieprzewidywalna, a szczególnie ostrożnie trzeba podchodzić do olejków cytrusowych, intensywnie aromatycznych i potencjalnie uczulających.

Przed pierwszym użyciem warto nanieść niewielką ilość hydrolatu na mały fragment skóry, na przykład przy żuchwie. Próba nie daje całkowitej gwarancji tolerancji, ale pozwala ograniczyć ryzyko natychmiastowej, silnej reakcji. Osoby z alergiami na rośliny, skórą w trakcie leczenia dermatologicznego albo nawracającym rumieniem powinny zachować szczególną ostrożność.

Jak czytać etykietę hydrolatu

Najwięcej nieporozumień dotyczy oznaczeń INCI. Woda na liście składników może być zapisana jako Aqua, ale samo słowo Aqua nie potwierdza, że produkt jest hydrolatem. Oznacza ono po prostu wodę. Roślinny surowiec może być wymieniony osobno, a jego obecność nie musi oznaczać, że cała formuła powstała przez destylację.

Nazwy zawierające określenia takie jak Flower Water, Leaf Water czy inne nazwy odnoszące się do części rośliny mogą wskazywać na wodę pochodzącą z określonego surowca, ale interpretacja zależy od całego składu i dokumentacji produktu. Nie istnieje jedna prosta zasada, według której każde użycie słowa Water potwierdza obecność hydrolatu. Również określenia związane z wodą destylowaną nie są uniwersalnym dowodem autentyczności.

Przy zakupie warto zwrócić uwagę na kilka elementów:

• Pełny skład INCI. Samo Aqua nie wystarczy. Szukaj informacji o konkretnej roślinie i sprawdź, czy produkt nie zawiera przede wszystkim kompozycji zapachowej, barwników albo dużej liczby dodatków.
• Opis sposobu otrzymywania. Rzetelny producent powinien jasno informować, czy mamy do czynienia z wodą destylowaną, ekstraktem, mieszanką wodną czy produktem zapachowym.
• Rodzaj opakowania. Butelka powinna ograniczać kontakt produktu ze światłem i powietrzem. Ciemne opakowanie może być korzystne, ale samo w sobie nie potwierdza jakości hydrolatu.
• Data minimalnej trwałości i zalecenia po otwarciu. To producent odpowiada za wskazanie sposobu przechowywania oraz terminu użycia. Nie warto zastępować tych informacji ogólną zasadą typu „hydrolat zawsze trzeba trzymać w lodówce”.
• Zapach, wygląd i konsystencja. Zmętnienie, osad, zmiana koloru, nieprzyjemny zapach albo nietypowa lepkość są powodami, by produktu nie stosować.

Hydrolat może zawierać konserwant, ale nie jest to warunek, który samodzielnie rozstrzyga o jego autentyczności. Niektóre produkty są oferowane bez klasycznych konserwantów, a ich trwałość zależy od receptury, jakości wody, opakowania, sposobu produkcji, warunków przechowywania i zaleceń producenta. Inne są konserwowane, aby ograniczyć ryzyko rozwoju mikroorganizmów. Najważniejsze jest to, by produkt był prawidłowo oznakowany, przechowywany i używany w terminie.

Jaki hydrolat wybrać do rodzaju skóry

Dobór hydrolatu powinien zaczynać się od aktualnej kondycji skóry, nie od atrakcyjnej historii rośliny. To, że dany surowiec jest popularny, nie oznacza, że będzie najlepszy dla każdego.

To nie jest podział medyczny ani gwarancja określonego działania. Hydrolat nie leczy trądziku, trądziku różowatego ani chorób skóry. Może natomiast poprawić komfort rutyny i stać się lekkim etapem pomiędzy oczyszczaniem a kremem.

Przy cerze suchej lepiej zacząć od produktu, po którym nie występuje uczucie napięcia. Przy cerze tłustej nie trzeba szukać najbardziej ściągającego hydrolatu. Zbyt agresywne odtłuszczanie może nasilić dyskomfort i skłonić do nakładania kolejnych warstw kosmetyków. Skóra mieszana nie musi otrzymywać innego hydrolatu na każdy obszar twarzy — prostsza rutyna jest łatwiejsza do obserwowania.

Przechowywanie i trwałość: konkretnego produktu nie zastąpi ogólna reguła

Hydrolat jest produktem wodnym, dlatego wymaga większej uwagi niż bezwodny olejek czy masło. Po otwarciu do opakowania może dostawać się powietrze, a przy niehigienicznym używaniu również mikroorganizmy. Tempo zmian zależy od składu i zabezpieczenia produktu. Nie ma jednego terminu, który można przypisać wszystkim hydrolatom.

Niektóre produkty bez konserwantów mają krótszy czas użycia po otwarciu i wymagają przechowywania zgodnie z instrukcją producenta, czasem w chłodnym miejscu. Inne są przygotowane tak, aby zachować stabilność w temperaturze pokojowej. Lodówka nie jest automatycznym rozwiązaniem: jeśli producent jej nie zaleca, niska temperatura może zmienić zapach albo komfort aplikacji, a częste wyjmowanie butelki powoduje wahania temperatury.

Praktyczne zasady są proste:

• zamykaj butelkę od razu po użyciu;
• nie dotykaj końcówki atomizera palcami;
• nie przelewaj produktu do przypadkowego, wcześniej nieumytego opakowania;
• przechowuj go z dala od bezpośredniego słońca i źródeł ciepła;
• przestrzegaj terminu podanego na opakowaniu;
• wyrzuć produkt, jeśli wyraźnie zmienił zapach, kolor, przejrzystość albo konsystencję.

Najbezpieczniejsza zasada nie brzmi: każdy hydrolat trzeba chłodzić. Brzmi: sprawdź zalecenia dla konkretnej butelki i nie ignoruj zmian w jej wyglądzie ani zapachu.

W łazience panuje podwyższona wilgotność, a kosmetyki są często otwierane mokrymi dłońmi. Jeśli produkt ma być używany przez dłuższy czas, lepiej przechowywać go w suchym, zacienionym miejscu. Mgiełka nie powinna stać na parapecie ani tuż obok kaloryfera.

Hydrolat w praktyce: jak wpiąć go we własną rutynę

Najprostszy schemat wygląda następująco:

Rano: łagodne oczyszczanie, hydrolat — jeśli skóra go potrzebuje — następnie serum lub krem i ochrona przeciwsłoneczna.

Wieczorem: demakijaż, oczyszczanie, hydrolat, produkt przeznaczony do dalszej pielęgnacji i krem.

Przy maseczce: hydrolat dodany do suchej glinki zamiast części lub całości płynu, aplikacja na krótki czas, niedopuszczenie do całkowitego wyschnięcia, delikatne zmycie i zabezpieczenie skóry kremem.

Jeśli używasz serum z kwasami, retinoidem albo innymi składnikami mogącymi zwiększać wrażliwość, nie musisz dodawać hydrolatu do tej samej rutyny tylko dlatego, że jest naturalny. Im więcej produktów nakładasz naraz, tym trudniej ustalić, co wywołało pieczenie lub zaczerwienienie. Przy pielęgnacji aktywnej prostota jest zaletą.

Hydrolat można też wykorzystać do zwilżenia płatów maski, glinki w proszku albo suchej maseczki algowej, o ile instrukcja producenta dopuszcza taką formę przygotowania. W przypadku gotowych masek w kremie nie zawsze ma to sens — dolewanie płynu może zaburzyć zakonserwowanie i stabilność formuły.

Nie należy aplikować hydrolatu na świeże uszkodzenia skóry, otwarte rany ani miejsca silnie podrażnione. Nie jest też dobrym pomysłem rozpylanie go bezpośrednio na powieki. Jeśli skóra jest po zabiegu kosmetologicznym, peelingu lub depilacji, najbezpieczniej trzymać się zaleceń osoby wykonującej zabieg.

Co najczęściej psuje efekt

Najczęstszy błąd polega na traktowaniu hydrolatu jak samodzielnego kosmetyku nawilżającego. Woda roślinna może dać chwilowe poczucie świeżości, ale bez kolejnego produktu nie zawsze zabezpieczy skórę przed utratą wody. Jeśli po aplikacji twarz szybko staje się napięta, nałóż krem na lekko wilgotną skórę albo zrezygnuj z hydrolatu.

Drugim problemem jest nadmierne pocieranie. Hydrolat nie działa lepiej dlatego, że został energicznie wklepany płatkiem. Przy skórze naczynkowej i podrażnionej mechaniczne tarcie bywa większym obciążeniem niż sam produkt.

Trzeci błąd to wybieranie kosmetyku wyłącznie na podstawie zapachu. Intensywny aromat może być przyjemny, ale nie mówi nic pewnego o jakości hydrolatu ani jego przydatności dla skóry. W pielęgnacji twarzy liczy się tolerancja, a nie moc zapachowego wrażenia.

Czwarty to ignorowanie terminu użycia, bo produkt nadal wygląda „w miarę normalnie”. Zmiany mikrobiologiczne nie zawsze są od razu widoczne. Jeżeli butelka jest po terminie albo producent zaleca zużycie w określonym czasie po otwarciu, nie ma sensu ryzykować dla kilku pozostałych porcji.

Hydrolaty roślinne w codziennej pielęgnacji mają sens wtedy, gdy traktujemy je jako lekki, opcjonalny etap, a nie fundament całej rutyny. Mogą zastąpić tonik, zwilżyć skórę przed serum, ułatwić przygotowanie glinki i poprawić komfort po myciu. Ich działanie nie wynika jednak z samej nazwy „kwiatowa woda”. Warto sprawdzić sposób otrzymywania, pełne INCI, zabezpieczenie produktu i reakcję własnej skóry.

Dobrze dobrany hydrolat nie musi obiecywać cudów. Wystarczy, że jest świeży, prawidłowo opisany, wygodny w użyciu i nie powoduje podrażnienia. W pielęgnacji to często bardziej wartościowe niż kolejna efektowna deklaracja na etykiecie.